Κάποτε, σε ένα μακρινό δάσος, τόσο μακρινό και μεγάλο που υπήρχαν λουλούδια και ζώα που δεν τα γνώριζαν οι άνθρωποι, και τα ζώα που κατοικούσαν εκεί δεν το είχαν εξερευνήσει όλο. Αυτό που ξεχώριζε στο δάσος ήταν ένας Λαγός ο οποίος δεν μπορούσε να τρέχει γρήγορα. Παράξενο δεν είναι; Κι όμως αυτός ο Λαγός δεν μπορούσε να τρέξει τόσο γρήγοραΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Το φάντασμα Είναι μεσάνυχτα κι εσύ σκυφτός, μ’ ένα χαρτί κι ένα μολύβι, περιμένεις. Στη γωνιά καίει το τζάκι, χορεύουν οι φλόγες, χορεύουν στον τοίχο οι σκιές. Το σπίτι παλιό, σκοτεινό, περιμένει κι αυτό το φάντασμα που θάρθει. Μα εσύ επιμένεις. Η ματιά σου απλώνεται στο χαρτί, στο τραπέζι, στο τζάκι, στον τοίχο. Οι φλόγες χορεύουν, οι σκιές χορεύουν. ΥπόσχεσηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

«Ο πόλεμος ταΐζει καλύτερα τους ανθρώπους», Μπέρτολτ Μπρεχτ. Ζούμε σε κοινωνίες μοιρασμένες σε καλούς και κακούς, πλούσιους και φτωχούς, κυνηγημένους και κυνηγούς, θύτες και θύματα. Ζωντανούς και νεκρούς. Η βία προβάλλεται, κατά κανόνα, ως ο καρπός της κακής συμπεριφοράς των κακών ηττημένων, των πολυάριθμων φτωχών, των επικίνδυνων για την αρμονία του συστήματος, των κοινωνικά απροσάρμοστων ανθρώπων και των προσφύγων. ΌλωνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Καλοκαίρι έβραζε ο τόπος. Καθόμουν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, στο πικ – απ παίζει το τραγούδι του Βασίλη «ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός…», και ξαφνικά περνάει από μπρος μου ένας μαύρος γάτος. Θα μου πείτε υπάρχουν πολύ μαύροι γάτοι. Αυτός όμως ήταν… διαφορετικός. Τον χάζευα πολύ ώρα, ήταν πολύ όμορφος. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Γίναμε αχώριστοι, οΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου κρατάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Βαδίζω τη λεωφόρο μονάχος. Ασφυκτιώ! Ψάχνω αέρα, ν’ ανασάνω λεύτερα, μα διάβασα πως τον πουλάνε στις αγορές και τα παζάρια. Αναζητώ το χάϊδεμα απ’ το δροσερό βοριαδάκι μα ‘ναι λέει σήμερα ακριβό κι εγώ έχω μείνει ρέστος από καιρό. Σουρουπώνει μα απαγορεύεται αυστηρά η κίνησης. Η κίνησης και προπαντός η διαμαρτυρία! Τα κεφάλια μέσα! Ακούτε; Σιωπή! Κι είναι ετούτη ηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» το εξαιρετικό βιβλίο του αγαπημένου μας Λευτέρη Χαρωνίτη. Ένα γραπτό ντοκυμαντέρ για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τις ταινίες του και την εποχή του. Ένα βιβλίο που «συμβάλλει ώστε να φωτιστούν πλευρές της προσωπικότητας, αλλά και του ίδιου του έργου του μεγάλου σκηνοθέτη, προκειμένου να μην περιπέσει αυτή η δημιουργία στη λησμονιά.» Το βιβλίο του ΛευτέρηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Για το παραμύθι Δύσκολα μπορεί κάποιος να φανταστεί την παιδική ηλικία χωρίς παραμύθια. Το παραμύθι είναι μία φανταστική προφορική διήγηση, που συνήθως αποτελείται από πολλά και διαδοχικά επεισόδια. Το παραμύθι συγκινεί και ψυχαγωγεί όλους τους λαούς της γης από τα πανάρχαια χρόνια. Η υπόθεσή του δε δεσμεύεται από τόπο και χρόνο και τα πρόσωπά του είναι φανταστικά. Οι μύθοι τωνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Οι άνθρωποι από την αρχή της εμφάνισής τους στην γη, συνειδητοποίησαν ότι τα ζώα είναι φυσικοί σύμμαχοί τους στις αντιξοότητες της καθημερινότητάς τους. Έως σήμερα η ανάγκη του ανθρώπου να βρίσκεται σε επαφή μαζί τους δεν έχει μειωθεί. Πολλοί συγγραφείς είχαν κατοικίδια που τ΄ αγαπούσαν και τα φρόντιζαν. Ο Νίκος Καζαντζάκης τον Μάρτιο του 1943 φωτογραφήθηκε στην Αίγινα με τηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…