Κρήτη-Μάνη | του Νίκου Λουκαδάκη Κανένας άλλος τόπος δεν είναι τόσο κοντά στην Κρήτη, όσο η Μάνη και δεν εννοώ βέβαια την χιλιομετρική απόσταση. Δεσμοί ψυχικοί μα και δεσμοί αίματος μας δένουν με τους αδελφούς Μανιάτες, μιας και η ιστορία μάς έχει φέρει κοντά πολλές φορές. Η άγονη και βραχώδης χερσόνησος της Μάνης στη νότια Πελοπόννησο καθώς και η ιστορικήΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Η παραπόνεση | του Νίκου Λουκαδάκη Σίμωσε γιε μου πια κοντά να σου ξεφανερώσω τ’ όνειρο τ’ οψαργαδινό, μπέλι και ξαλαφρώσω… …Ήμουνε λέει μοναχός στ’ αόρι ξωμονάρης, άγριος ήτον’ ο καιρός, κρυγιός κι ανεβροχάρης. Σ’ ένα μιτάτο βρέθηκα, τρανό, καλοσασμένο που το ‘χανε μ’ ασήκωτες πλακούρες στεγιασμένο κι ως ήνοιξα την πόρτα ντου, την καλοκαρφωμένη θωρώ παρέα διαλεχτή, ‘μορφομπεγεντισμένη. Άντρες,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Η ρίμα της μεγάλης επιγραφής | του Νίκου Λουκαδάκη Στην όμορφη Θεσσαλονίκη ζει ένας ταλαντούχος και φωτισμένος νεαρός Α.Μ.Ε.Α. με κινητικά προβλήματα, ο Στέργιος-Νεκτάριος Θεοδωρίκας. Ο Στέργιος, χωρίς να έχει καμία σχέση με την Κρήτη, ζει και αναπνέει για τον τόπο μας. Μιλάει με την διάλεκτό μας, αγαπάει την Κρητική μουσική, γράφει στίχους που έχουν μπει σε αρκετές δισκογραφικές δουλειέςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Τ’ αγρίμι | του Νίκου Λουκαδάκη Με πιάνει ανατριχίλα όταν σαλεύω ανάμεσα σε χαράκια, όταν πατώ σε κορφές, όταν θωρώ πέτρες φαωμένες απ’ το χρόνο και το χιόνι. Ξεσηκώνεται ο νους μου και πεταρίζει ολόχαρη η καρδιά μου όταν στέκομαι σε έβγορα και φρούδια. Κάτι με δένει με το πέτρινο τοπίο, κάτι με τραβά κοντά του και το αποζητώ μεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Οι απαρχές και το όνομα των Δαφνών | του Νίκου Λουκαδάκη Όταν μιλάς ή γράφεις για τον τόπο σου, πρέπει πάντα να ‘χεις στον νου σου τους προγόνους σου, όλους αυτούς που κείτουνται εκεί που σαλεύεις εσύ αξέγνοιος. Με ταπεινά και σεβαστικά λοιπόν ζάλα, κινώ τούτο το ταξίδι στο χωριό μου, στις Δαφνές. Οι Δαφνές βρίσκονται 17 χιλιόμετρα νότια τουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Περί παιδείας | του Νίκου Λουκαδάκη Με ματιά σατιρική Περί παιδείας (άρθρο 16) Ήμουν άφρων νεανίας και το θέμα της παιδείας λίγο μ’ ένοιαζε θαρρώ, μα θυμάμαι κάθε χρόνο απ’ του υπουργού τον θρόνο νομοσχέδια σωρό, για να σώσουν τη γενιά μας, να φωτίσουν τα μυαλά μας με της γνώσεως το φως, μα οι τόσοι οι σωτήρες δεν διέθεταν λαμπτήρεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Παναγία Πηγαδιώτισσα | του Νίκου Λουκαδάκη -Σύντεκνε, έλα από ‘παέ. -Μα που πάμε εδά; -Στη Παναγιά τη Μεσοχωρίτισσα, στην πλατεία. -Σύντεκνε, μεγάλο χωριό ο Θραψανός, δεν ήμουνε ξαναερχομένος έπαε, μα αρέσει μου κι είναι κι αζωντανό, ξάνοιξε έκειε κοπέλια. -Μα γιάε μια γρα εκατοχρονίτισσα που πλέκει χωρίς γυαλιά κι εμείς δεν φέγγομε στο μέτρο. -Έλα να σιμώσομε να τηνε ρωτήξομεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Μάνα Μεσαρά | του Νίκου Λουκαδάκη Μάνα Μεσαρά. Χιλιόμορφη Μάνα. Τυλιγμένη κατάσαρκα κάθε αυγή με το λευκό σου απόι. Αρύ το καλοκαίρι δροσερεύει τα ηλιοκαμένα στήθια σου. Παχύ το χειμώνα σκεπάζει το πολύπαθο, κουρασμένο κορμί σου. Φρουροί τα όρη γύρω σου. Στον Βορά, ο αντροπάτητος Ψηλορείτης, σαφί αγριεμένος, με το μαύρο ανέφαλο σφιχτοδεμένο σαρίκι στην κεφαλή του, σου πέμπει τηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Δαφνές, το χωριό μου | του Νίκου Λουκαδάκη Έρχεται η ώρα που ο κάθε άνθρωπος ψάχνει τις ρίζες του, αναζητά τον τόπο των προγόνων του. Στην αρχή θέλει να πατήσει το χώμα, να σαλέψει στσι στράτες, στα σοκάκια, να γνωρίσει τσ’ ανθρώπους του τόπου του, μα σιγά-σιγά μια ακατανίκητη επιθυμία τον πιάνει και θέλει να μάθει την ιστορία, τους ήρωες,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…