Προϊστορία, εξέλιξη και ψυχαναλυτικές ρίζες της γραφής | του Χρήστου Δημούλα Ο Φρόιντ που αγαπούσε την λογοτεχνία και την τέχνη, τις προσέγγισε αφήνοντάς μας ένα εξαιρετικό δείγμα ψυχαναλυτικής εργασίας του πάνω σε αυτές. Έλεγε ότι η λογοτεχνία απελευθερώνει από τις εντάσεις προκαλώντας ευχαρίστηση και ενισχύοντας την θετική ονειροπόληση στην καθημερινότητα μας. Επίσης η γραφή ως διαδικασία είναι θεραπευτική σε προσωπικόΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Ο ασυμβίβαστος | του Γιώργου Ηρακλέους Δεν συμβιβάστηκα ποτέ, έλεγα πάντα όχι, μ’ ένα σφιχτό, ψυχρό χαμόγελο κρατούσα ζωντανή την καρδιά των πραγμάτων μέσα μου! Οι δρόμοι της πόλης τώρα με πειράζουν, κούραση και μοναξιά. Έρχονται νύχτες που για λίγο σκέφτομαι μήπως έπρεπε κι εγώ να συμβιβαστώ; Όχι, δε μετανιώνω με τίποτα και για τίποτα κι ας πλήρωσα με γραμμάτιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Το ταπεινό, αλλά εκπληκτικό σκόρδο | η κουζίνα της Αναστασίας Πόσο σημαντικό ήταν το σκόρδο για τους ανθρώπους από τα πολύ παλιά χρόνια; Πάρα πολύ! Κι αυτό αποδεικνύεται από το ότι… … η πρώτη απεργία που έγινε στην Αίγυπτο στο τέλος της 20ης δυναστείας, δηλαδή περίπου 3500 χρόνια πριν, ήταν όταν ο Φαραώ Ραμσής Γ’ διέκοψε την παροχή σκόρδων στουςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Μάνα Μεσαρά | του Νίκου Λουκαδάκη Μάνα Μεσαρά. Χιλιόμορφη Μάνα. Τυλιγμένη κατάσαρκα κάθε αυγή με το λευκό σου απόι. Αρύ το καλοκαίρι δροσερεύει τα ηλιοκαμένα στήθια σου. Παχύ το χειμώνα σκεπάζει το πολύπαθο, κουρασμένο κορμί σου. Φρουροί τα όρη γύρω σου. Στον Βορά, ο αντροπάτητος Ψηλορείτης, σαφί αγριεμένος, με το μαύρο ανέφαλο σφιχτοδεμένο σαρίκι στην κεφαλή του, σου πέμπει τηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Εραστές, ερασιτέχνες της αιωνιότητας | της Ζωής Δικταίου Απόψε, γονατίζω μπροστά στο φεγγάρι απόψε, προσκυνώ το φως πλημμύρα γίνανε τα μάτια αντίκρυ στη ζωή, βλέμματα άδεια, βρέχει… Θάλασσα δάνεισε μου μια φορά τα μπλε να ταξιδέψω κι ας μη γυρίσω ποτέ. Πεθαίνει κανείς για την αγάπη; Έσβησε, η πυγολαμπίδα του νου τόσα ξενύχτια… την είδα να φωτίζει αμυδρά για τελευταίαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Κόκκινα μήλα στο ποτάμι | της Άννας Τακάκη Γίνηκε ο κόσμος μια σταλιά… κι είναι τα μάτια μου ωκεανός μεγάλος και μέσα τους ο κόσμος χάνεται… Περάσαμε τον Ατλαντικό κι ούτε φωνή, ούτε ψυχή, ούτε γλάρου φτερό στον μπλε ορίζοντα. Η τσιμινιέρα το βουητό της, ο καπνός το ταξίδι του κι εμείς το δικό μας. Το βαπόρι μας βάζει ρόταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Παλαιστίνη | της Aνθής Παρασκευοπούλου Αιώνες κρατά η ιστορία σου, λεν πως κάποτε στα περασμένα χρόνια οι Έλληνες σου ’δωσαν το όνομά σου. Παλαιστίνη, μυριάδες οι νεκροί που βάψανε με το αίμα τους τα άγια χώματά σου. Ακίνητα ποτάμια πλημμυρισμένα με δάκρυα τα μάτια σου. Φέγγουν σαν φάροι στον πολύφλοισβο γιαλό του κόσμου. Στην γη σου ανθίζουν τα όνειρα τηςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Μεζεδάκια στο τρακτέρ | του Νίκου Σαραντάκου Είπα να βάλω έναν τίτλο από την επικαιρότητα, αλλά το «Ομόφυλα μεζεδάκια», που θα μπορούσα να βάλω, αφού προχτές ψηφίστηκε από τη Βουλή το νομοσχέδιο για τους γάμους των ομοφύλων, το έχω ήδη χρησιμοποιήσει, πριν από τρία Σάββατα. Κι έτσι εμπνέομαι από το άλλο θέμα της επικαιρότητας, τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Οι αγρότες θέλουνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Ένα χωνάκι παγωτό με γεύση φράουλας | της Μαρίας Σταυρίδου Ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου. Σ’ ένα μικρό οικογενειακό ξενοδοχείο για δεκαπέντε ολόκληρες μέρες εγώ και η εγγόνα μου. Τι άλλο να ζητήσει μια γυναίκα στην ηλικία μου; Ίσως…, ναι…, μια ανάμνηση από ένα χωνάκι παγωτό με γεύση φράουλα… Από την πρώτη μέρα η μικρή έβγαλε πρόγραμμα, μετάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…