Ο κήπος του παραδείσου | της Βαγγελιώς Καρακατσάνη

.

Κήπο θα φτιάξω μάτια μου, κήπο του παραδείσου

Τ’ αρώματά του να ρουφάς,

Να βλέπεις τ’ άνθη, να σκορπάς

Της ευωδίας τη χαρά,

Μέσα απ’ τη ζωή σου.

.

Λάκκο θα σκάψω της καρδιάς, βαθιά μέσα στο χώμα.

Μπορεί να έφυγες μακριά,

να μην εγνώρισες χαρά,

μα σ’ αγαπώ ακόμα!!!

.

Γαρδένιες και ροδόδεντρα και λίγο πρασινάδα

θα συντροφεύουν της ζωής,

ταξίδια μου ονειρικά,

τον κύκλο που ολοκλήρωσες

εις τη στερνή καντάδα.

.

Του κόσμου όλα τ’ αρώματα, μέσα, θα εγκλωβίσω

Λίπασμα γίνε και τροφή

Να βγουν λουλούδια κι αετοί

Γλυκά να τραγουδήσω.

.

Κοιμήσου εσύ και ξα μου εμέ, τσι αγάπης μας στερνέ ανθέ

Νανούρισμα σου κάνω

κι εσύ με βλέπεις, διαλεκτό

νυφάδι στένω τσι ανθρωπιάς

απόψε που σε χάνω.

.

Με δάκρυ και ανθόνερο θα σου τον εποτίζω

Στερνή μου γνώση, ζηλευτή!

Του ονείρου μου πραγματευτή

Ν’ αναστηθείς θα ελπίζω!!!

Βαγγελιώ Καρακατσάνη

 

[Η εικόνα που συνοδεύει το ποίημα είναι ελαιογραφία της Καναδής ζωγράφου Beverley Lu ]

 

Βαγγελιώ Καρακατσάνη

Δεν έχω ούτε μια άσπρη τρίχα στην ψυχή μου / κι ούτε σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας...
Αναγνώσεις:67