Χρόνος ανάγνωσης περίπου:2 λεπτά

Του Ιουλίου οι Κυριακές δεν είναι σαν τις άλλες | της Ζωής Δικταίου

 

Αδέσποτες, γυρίσανε οι ώρες του πελάγου

η όστρια, αλμύρα φύσηξε στις άκριες της ψυχής

σε μια ιδέα, εξόριστη του Έρωτα του μάγου

αρχαία σκουριά στα μάτια μου, μα δεν ανησυχείς.

 

Του Ιουλίου οι Κυριακές δεν είναι σαν τις άλλες

στη Μάνη, στη Μονεμβάσια, φιλιά γράφει το φως

αντίδωρο σου κράτησα στη σκέψη δυο ψιχάλες

όνειρα, μέσα σ’ όνειρα, πόθος παλιός, κρυφός.

 

Ότι φοβάμαι το αγαπώ κι ότι αγαπώ μ’ αρέσει,

στο πανηγύρι της καρδιάς, μαντήλι κροσσωτό

βαθύ μελάνι βιολετί στου ουρανού τη μέση

της μοναξιάς παράπονο κι άστρο ψηφιδωτό.
.

Του Ιουλίου οι Κυριακές δεν είναι σαν τις άλλες

όλους τους χάρτες έκαψα, δεν έχει γυρισμό

κι αν οι στιγμές που ζήσαμε δεν ήτανε μεγάλες

φταίει μια μοίρα μάγισσα σ’ αδιάβαστο χρησμό.
.

Ότι με πόνεσε αγαπώ κι ότι αγαπώ πονάει

στης μνήμης τα χαλάσματα το κάρο του καιρού

απ’ το κατώφλι του θεού, πάντα μπροστά περνάει

με ξεγραμμένες θύμησες και λόγια του νερού.

 

Του Ιουλίου οι Κυριακές, της θάλασσας δαντέλες

δυο λέξεις μόνο γύρεψα απ’ όσες μου χρωστάς,

σε λάθος πόλη κρέμασα, στο σ’ αγαπώ κορδέλες

κι εσύ πιο πέρα από τ’ αλλού, τον ύπνο σου βαστάς.
.

Αύριο, τραγούδι ορφανό στη ζητιανιά μιας νότας

πάνω απ’ τα κάστρα του Μυστρά, του ανέμου το φαρί

παίρνει το φως απ’ την αυγή, για μια πληγή ο Ευρώτας

άγια σιωπή της ερημιάς, σαν πίκρα καθαρή.

 

[Από την ποιητική συλλογή «Αύριο, στάχυα οι λέξεις»]

Ζωή Δικταίου

Ζωή Δικταίου (Χαρούλα Βερίγου)

Γεννήθηκα στην Κρήτη το 1962. Στο Τζερμιάδων μεγάλωσα, εκεί έμαθα και τα πρώτα γράμματα. Δεν έγινα δασκάλα όπως ονειρευόμουν. Με κέρδισε η Τουριστική Εκπαίδευση. Ζω στην Κέρκυρα. Πιστεύω στην αγάπη. Με γοητεύουν φεγγάρια, γιασεμιά, κιτρινισμένα χαρτάκια της θύμησης, όσο και οι ξεφτισμένες δαντέλες του παλιού καιρού. Καινούρια ανάγνωση πάντα η βροχή. Όχημα μαγείας οι λέξεις. Δεν αναρωτιέμαι πια γιατί γράφω. Όπως αναπνέω, μιλάω, ονειρεύομαι, συμφιλιώνομαι με τη ζωή και τον θάνατο, έτσι και η ανάγκη μου να γράφω. Ακουμπώ στο παρελθόν, όμως η λέξη που με καθορίζει είναι το «Αύριο». Με το μολύβι του έρωτα σπασμένο στο χέρι και την προοπτική του ονείρου στ` ανοικτά της ψυχής, αύριο, ακριβή η άνθηση της άνοιξης μέσα στην αλήθεια του φθινοπώρου. Στίχοι μου έχουν μελοποιηθεί από τον Γιάννη Νικολάου, τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον Γιώργη Κοντογιάννη και τον Αλέξανδρο Χατζηνικολιδάκη.

Εργογραφία:

Λασίθι, Τόπος Μέγας – Η κούπα των θεών, Αφήγημα, Δεκέμβριος 2020
Αύριο, αφή αλμύρας οι λέξεις, Ποιητική συλλογή, Νοέμβριος 2020
Αθιβολή γαρύφαλλο και θύμηση κανέλλα, Διηγήματα, Νοέμβριος 2019
Αύριο στάχυα οι λέξεις, Ποιητική συλλογή, Σεπτέμβριος 2018
Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα, Διηγήματα, Φεβρουάριος 2018
Μια κούρσα για τη Χαριγένεια, Μυθιστόρημα, Μάιος 2017
Αύριο, νυχτώνει φθινόπωρο, Μυθιστόρημα, Ιούνιος 2015
Ιστορίες για φεγγάρια, Παιδική Λογοτεχνία, 1996, Αθήνα
Αύριο στάχυα οι λέξεις, Σεπτέμβρης 2018
Αύριο, αφή αλμύρας, Νοέμβρης 2020

Συμμετοχές σε συλλογικά έργα:

«Γράμματα της ποίησης», Ποιητική ανθολογία, 2020, Αθήνα

«Μονόλογοι», Ποιητική ανθολογία, 2017, Αθήνα

Σύνταξη

Η τέχνη, η επιστήμη, η γλώσσα, ο γραπτός λόγος, η παράδοση, είναι εργαλεία του πολιτισμού, που συμβάλλουν τα μέγιστα για να διαμορφωθεί μια κοινωνία, να θεσπίσει τους κώδικες και την ηθική της, να πλάσει τους όρους δημιουργίας της κοινωνικής συνείδησης, να επεξεργαστεί την αλληλεγγύη της και να φτιάξει έναν κοινωνικό ιστό, που θα διαφυλάσσει και θα προάγει την έννοια άνθρωπος.
Αναγνώσεις:75